Dina's hove...
een plek uit vervlogen tijden,
een plek van lang voor mijn geboorte,
niet de statige boerderij, maar het kleine huisje ernaast op 't erf,
een plek van warmte,
een kweekplaats voor creativiteit,
de plek waar het ooit allemaal begon,
met Pietje en Maria...
 |
| Mijn opaatje en omaatje. |
...en hun kroost van 18...
 |
| Als je gaat tellen, kom je tot 16 kinderen. Twee kleintjes zijn kort na de geboorte overleden. Mijn mama, een van de jongsten, staat vooraan in het midden met het geruite jurkje. |
Soms heb je ineens een moment van besef, besef van tijd, het verstrijken daarvan en de plek waar jij je in de tijd bevond en nu bevindt. Dat moment van besef raakte mij onlangs op de uitvaart van één van mijn tantes, helaas niet de eerste in een rij van dertien zussen. Het is het besef dat mijn veilige en vertrouwde omgeving uit mijn kindertijd beetje bij beetje aan het opgaan is in de tijd.
Mijn lieve, gekke tantes, het geklets, hartstochtelijk lachen en samen handwerken van de pollewopjes op de breiavonden, de fietstochtjes op maandag met kroketjes en bier op het terras, het platproaten, gekke bekken trekken zonder kunstgebit, de kaartjes uit Noorwegen van mijn tante in het klooster, het altijd welkom zijn overal en altijd is niet meer zoals het ooit was. De tijd van afscheid nemen is daar, maar de liefde, warmte en oneindige bron van creativiteit draag ik in mij, koester ik en geef ik door...
