Op de natste dag van deze week huppelde ons grootste pollewopje vermomd als bijtje door de regen, op weg naar haar eerste echte schooldag.
Ik liet haar een beetje stilletjes achter aan haar tafeltje. We zwaaiden en bliezen wat kusjes over en weer en met een schop onder mijn eigen billen stuurde ik mezelf uiteindelijk weg. Als mantra de wijze woorden die ik van lieve mensen om me heen te horen kreeg herhalend: liefde is loslaten, liefde is je kind op eigen benen laten staan... Zo waar en toch zo lastig tegelijkertijd.
Vol trots en enthousiasme kwam ze die middag de school uitgerend, sprong in mijn armen en vertelde honderduit over de gave gymles en over de kriebelbeestjes die ze had gevonden tijdens een boswandeling. De meisjes vond ze aardig en de jongens waren een beetje wild. Mama, zei ze, ik heb twee woordjes gezegd tegen een ander kindje: mijn eigen naam en 'ja'. De glimlach was niet meer van mijn gezicht te poetsen. Mijn meisje staat op haar eigen twee beentjes en stevig ook. Wat een mijlpaal!
Na zo'n dag niks fijners dan dromen om al die indrukken een plekje geven...
Ik sta en kijk naar haar rozige wangetjes, zie tekenen van het babymeisje dat ze ooit was en pink stiekem een traantje weg.
xxx
